است كه با خون شهيدان اسلام و كوشش مجاهدان و در رأس آنها رسول اكرم صلى الله عليه و آله به دست آمده است . اين امر ايجاب مىكند كه زمام‌دار بايد كسى باشد كه مجاهدت‌هاى وى در مواقع هولناك كه هنوز اثرى از پيروزى اسلام نيست ثابت باشد . اين حقيقت ، به اتفاق ، جز در وجود مقدس مولا ثابت نيست ؛ بلكه فراركردن آنها نزد سيره‌نويسان منصف ، ثابت و روشن است . محدثان روايت كرده‌اند : مسلمانان در روز شكستشان و حملهء مشركان و دفاع مولاى متقيان عليه السلام ، صداى هاتفى را از آسمان شنيدند كه ندا مىداد : لا سيفَ إلّاذوالفقارِ و لا فَتى إلّاعليّ ؛ شمشيرى نيست مگر ذوالفقار ، و جوان مردى نيست جز على عليه السلام ، آن‌گاه رسول الله صلى الله عليه و آله به حاضران فرمود : نمىشنويد ؟ اين صداى جبرئيل است . « 1 » در واقعهء حنين ، پس از آن‌كه مسلمانان ، به جنگ پشت كرده و فرار كردند ، مولا عليه السلام با تنى چند از بنىهاشم هم‌چنان با رسول الله صلى الله عليه و آله پايدارى نموده و گروهى از قبيلهء هوازن را در برابر چشم پيامبر به قتل رسانيد ؛ تا پس از مدتى انصار به جبههء جنگ برگشتند و قبيلهء هوازن شكست سختى خورد و اموالش به غنيمت مسلمان‌ها درآمد . در روز بدر ، پسران ربيعة بن عبدشمس ، بنىهاشم را به مبارزه دعوت كردند . على عليه السلام با آنان به جنگ پرداخت و وليد را كشت . على عليه السلام در كشتن عُتبه با حمزه مشاركت داشت . در جنگ احد ، طلحه پسر ابىطلحه دعوت

--> ( 1 ) . شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابىالحديد ، ج 14 ، ص 251 . .